เวทนา..หนอผีเสื้อสมุทร…..

มิถุนายน 3, 2010 by: 0
เวทนา..หนอผีเสื้อสมุทร…..
ครูพิม


สงสารภัคินีเจ้าพี่เอ๋ย
เป็นคู่เชยเคียงชิดพิศมัย
ถึงรูปชั่วตัวดำแต่น้ำใจ
จะหาไหนได้เหมือนเจ้าเยาวมาลย์

ตั้งแต่นี้มีแต่จะแลลับ
จนดับสิ้นกาลาปาวสาน
จนม้วยดินสิ้นฟ้าแลบาดาล
มิได้พานพบสมรเหมือนก่อนมา

พี่แบ่งบุญบรรพชิตอุทิศให้
เจ้าจงไปสู่สวรรค์ให้หรรษา
อันชาตินี้มีกรรมจำนิรา
เมื่อชาติหน้าขอให้พบประสบกัน

เป็นมนุษย์ครุฑาเทวาธิราช
อย่ารู้ขาดเสนหาจนอาสัญ
ให้สมวงศ์พงศ์ประยูรตระกูลกัน
อย่าต่างพันธุ์ผิดเพื่อนเหมือนเช่นนี้                          

                    สุนทรภู่:พระอภัยมณี


สงสารเอย..สงสารผีเสื้อยักษ์
อัปลักษณ์ร่างกายน่าหน่ายหนี
อยู่เอกาหาใครก็ไม่มี
จะเมตตาปราณีผีเสื้อทราม

ครั้นพบองค์พระอภัยให้เกิดรัก
เกินจะหักข่มใจใช่หยาบหยาม
เพราะร้างคนเคียงไกล้ในทุกยาม
รักแรกลามตามติดประชิดใจ

จึงคิดชั่วกลัวองค์พระทรงศักดิ์
จะไม่รักเมตตาพาอ่อนไหว
ร่ายเวทมนต์แปลงร่างนางทันใด
ให้ไฉไลโสภาจนน่าชม

แนบสนิทชิดใกล้ในท้องถ้ำ
ทุกคืนค่ำสุขใจได้สุขสม
จนมีลูกปลูกเลี้ยงไว้เชยชม
รื่นภิรมย์นักหนา…ยักษาเอย

แต่พระองค์ทรงศักดิ์จักไม่โปรด
จึงให้โทษ..ลาร้างห่างเขนย
เพราะต่างพงศ์ปลงใจมิได้เลย
โอ้อกเอ๋ย…เลยเศร้า….สุดร้าวทรวง…

หรือนางไม่เจียมตนจนตาบอด
ว่าตลอดทางรักที่จักหวง
แท้จริงแล้วาภพหวานกลับพาลลวง
จึงตกบ่วง…ลวงช้ำ..เกินทำใจ

สงสารเอย..สงสาร..ผีเสื้อสมุทร
ครารักคุดหยุดรักก็หาไม่
เที่ยวดั้นด้นค้นหาพระอภัย
จนตักษัย..กลางชลา…มหานที

ที่มา thaipoem.com

Share this Story
Categories
Tags

Comments are closed.