แผ้วถางทางทั้งสุข-ทุกข์กับฝัน

เพราะได้แก้ปัญหาในทุกวัน

แม้ข้างฉันว่างเปล่า..เงาของใคร

แต่ไม่รู้อาการหวั่นวิตก

เหมือนในอกร้อนรนจนหวั่นไหว

มันเกิดขี้นเมื่อพบเธอคราใด

ความเขินใยประหม่ามาทันที

อยากถูกเรียกว่าแฟนแสนหนักจิต

เธอจะคิดเหมือนกันหรือปล่าวนี้

อยากสานต่อขอรักปักไมตรี

กลัวเธอหนีไกลตา..พาร้าวราน

จึงจมจ่อมตรอมหนักเพราะรักเธอ

ไม่กล้านำเสนอกลอนบทหวาน

กลัวเธออ่านแล้วพาน่ารำคาญ

มันช่างแสนทรมาน..นานยิ่งนัก

นี่อาการรักเธอใช่ไหมหนอ

อยากจะขอเรียกเธอว่าที่รัก

ดูสิหน้าตาฉํนเหมือนอกหัก

อาการหนัก..แบบนี้ไม่ดีเลบ